Je bent heerlijk een aantal weken op vakantie geweest, bent echt uitgerust en hebt het gevoel er weer geruime tijd tegenaan te kunnen. Maar als snel denk je: ‘Ik ben pas een week terug en ben mijn vakantie alweer vergeten!’
In de eerste week van de vakantie ervaren de meeste mensen nog wat onrust. De drukte van het alledaagse leven hebben ze nog niet af kunnen gooien en ze zijn nog niet gesynchroniseerd met het tragere vakantie ritme. Sommigen hebben moeite met de overgang en worden dan ook steevast ziek de eerste week.
Als het lichaam en de geest zijn geacclimatiseerd begint de vakantie pas echt. Dat dit zo lang moet duren, zegt iets over het dagelijks ritme waarin je vertoeft. Vraag je eens oprecht af of dat wel bij je past.

In de tweede week begint het echte genieten. De allerbelangrijkste reden voor ‘het je goed gaan voelen’ in de vakantie is het het feit dat onze zintuigen wakker worden geschud. Waar je ook vertoeft op vakantie, ze worden veel meer geprikkeld en we zijn er ons ook nog bewust van!
De wijn smaakt heerlijk, het eten, er is een prachtige zonsondergang, de temperatuur is aangenaam, het dorpje is zo leuk, het voelt er zo lekker ruim en vrij aan…. We zijn uit de waan zin van alledag, stellen onze zintuigen open en laten onze ratio wat minder prominent aanwezig zijn. En daarin zit het geheim.
Doordat men de rust vindt op vakantie en logica en ratio tijdelijk een lagere prioriteit hebben, krijgt het grootste gedeelte van ons brein de ruimte om de zintuigen te activeren. Er ontstaat een betere balans tussen wat we voelen en wat we denken.

Je raadt al wat er gebeurt als men thuis komt: de logica gaat weer aan, en de zintuigen worden naar achter geschoven. De koffers zijn nog niet uitgepakt of de e-mail gaat aan, de post wordt bekeken, de tv staat de hele avond te tetteren, we komen amper nog buiten terwijl we net twee weken alleen maar buiten hebben vertoefd. Kortom: we vallen terug in alle regels, dogma’s en oude gewoonten waaraan we juist probeerden te ontsnappen in de vakantie. En al deze regels, dogma’s en gewoonten zijn verhalen in ons hoofd, overtuigingen van onze ratio die misschien wel eens niet meer ter zake doen, of gewoonweg niet waar zijn en al helemaal niet bij ons passen.

Als je meer tijd in de natuur doorbrengt, en echt geniet van alles wat je ziet, ruikt, hoort, voelt en proeft, dan verbind je jezelf weer met je eigen natuur. Je intuïtie wordt sterker, je innerlijke wijsheid komt weer naar voren.
De natuur werkt niet met logica maar met zintuigen. Dat deden wij ooit ook, maar wij hebben geleerd voorrang te geven aan de 15% van ons brein (taal en logica) en het overgrote deel, 85% waarin onze zintuigen het belangrijkst zijn, te omzeilen. Als je juist dat deel weer leert aanspreken dan komen zaken weer in perspectief. Vanuit een dieper weten komen antwoorden naar boven waar je logica iets mee kan. De ideale combinatie van denken en voelen dus.

Hoe zou het zijn als je vaker dat vakantiegevoel hebt, zonder echt op vakantie te gaan?
Tips om de zintuigen te activeren:
1. ga naar buiten: een park, een bankje langs het water, het bos, de zee, een mooie boom in je buurt, een bloem in je tuin, maakt niet uit, als het maar aantrekkingskracht op je uitoefent.
2. neem de tijd om het natuurlijke element in je op te nemen. Wat zie je? Wat hoor je? Wat ruik je? Wat voel je?
3. Stel jezelf open voor de antwoorden die je krijgt van je zintuigen. Welk gevoel krijg je van de natuurlijke elementen? Wat doet het met je? Wat gebeurt er met je als je jezelf verbindt met dit stukje natuur?
4. Laat dit gevoel goed op je inwerken en bedenk welke voordelen het je heeft gebracht.
5. Bedank de natuurlijke omgeving voor de wijsheid die het heeft gegeven.

Doe dit zo vaak mogelijk, als je kunt in de pauze van je werk, of voor of na het werk of in het weekend met de kinderen. Bij regelmatig contact met de natuur zul je merken dat het vakantiegevoel in deze korte momenten helemaal terug kan komen. Je zintuigen doen namelijk weer helemaal mee. Een mooie bijkomstigheid: hoe meer je weer leert vertrouwen op je zintuigen, hoe beter je intuïtie wordt, des te meer zelfvertrouwen krijg je en hoe beter je weer in het leven komt te staan.

Wil je leren om de natuurlijke wijsheid in jezelf naar boven te halen?  Maak dan eens een afspraak voor een coaching sessie in de natuur: http://www.vaal-counselling.nl/natuur.htm

Vaal Counselling – praktijk voor relatietherapie & personal coaching

 Dit is helaas geen neurologische aandoening zoals Oliver Sacks zo mooi beschreef in “De man die zijn vrouw voor een hoed hield”, maar een inefficiënt gedragspatroon dat een gezinsleven behoorlijk op zijn kop kan zetten.

Wat brengt iemand ertoe om zijn gezin te leiden alsof het een bedrijf is? Het is meestal niet een bewuste keuze, maar een gedrag dat zich over de jaren heen heeft gevormd. Het heeft te maken met de thematiek van ratio (mannelijke energie) versus zintuigen (vrouwelijke energie). 

Er zijn veel mannen (vrouwen soms ook) die de nadruk in het gezin leggen op waarden die in het bedrijfsleven belangrijk zijn, zoals: doelgerichtheid, focus op actie, succes en overwinning en pragmatisme.

Het lijkt allemaal heerlijk praktisch, en vader is zeer begaan met het succes van zijn nakomelingen en draagt voor het merendeel de financiële zorg voor iedereen. Dit kan een tijdlang goed gaan. Dan blijkt dat de moeder in het gezin niet meer kan aansluiten bij haar man. Jarenlang heeft logica en pragmatisme geheerst, is iedereen daar in mee gegaan, maar nu kan het op een of andere manier niet meer. De moeder zoekt haar heil bij vriendinnen of bij (volgens haar man) wazige cursussen. Ze is op zoek naar haar zachte vrouwelijke kant, naar de vrouwelijke energie die is; chaos, zorgzaamheid, liefde, zijn, voelen en ontvangen. Een totaal tegenovergestelde energie. Vervolgens kunnen vader en moeder elkaar nog moeilijk bereiken. Beiden hebben een andere kijk op de begeleiding van het gezin. De een bekijkt het vanuit pragmatisme en de ander vanuit de zintuigen.  Efficiëntie en doelgerichtheid tegenover een organisch pluk-de-dag gevoel, zou je kunnen zeggen.

Op jonge leeftijd worden we al getraind om rationeel te denken. We moeten leren pragmatisch te zijn, leren om doelen te behalen, ordelijk te zijn en ons niet altijd aan iedere emotie over te geven.  Als we gaan studeren zet zich dit voort en in het bedrijfsleven wordt dit logische denken alleen nog maar erger.

Logica is heus niet alleen mannen gegeven, vrouwen hebben dit ook aangeleerd en ook zij al van jongs af aan. Toch valt logica onder de noemer van mannelijke energie: doelgerichtheid, controle, focus, onveranderlijkheid, ordelijkheid en proactiviteit. In vrouwelijke energie vinden we andere waarden terug, o.a.: zintuigen, liefde, chaos, Zijn, zachtheid, zorgzaamheid. In veel gezinnen lijkt het tegenwoordig of de vrouwelijke energie aan kracht heeft ingeboet. Dit valt deels te verklaren door het feit dat vrouwen meer zijn gaan werken, en zich daardoor blootstellen aan de in de maatschappij overheersende mannelijke energie. De maatschappij verlangt ook van vrouwen dat ze rationeel zijn en logica gebruiken en heeft liever geen emoties, want dat is alleen maar verwarrend.

Vrouwen kunnen al heel lang goed meegaan in de mannelijke energie. Voor velen komt er echter vroeg of laat toch een moment dat ze niet meer mee kunnen gaan omdat hun innerlijke zachte kant om aandacht smeekt.

Jarenlang wist de man in het gezin precies hoe het huishouden georganiseerd was, liep alles redelijk gesmeerd en ineens ligt zijn vrouw dwars! Hij geeft haar van alles de schuld, maar dat lost natuurlijk niets op. Er zou een nieuwe omgangswijze moeten ontstaan: de vrouw leert haar vrouwelijke energie weer in haar leven te brengen, zodat zij in balans komt en de man zou zijn vrouwelijke kant, meer aandacht kunnen geven. Aan hem de zwaarste taak: hij moet ineens switchen van denken naar voelen, van ratio naar intuïtie en dit komt hem niet natuurlijk aanwaaien. (Vrouwen staan sinds mensenheugenis al bloot aan mannelijke energie in de maatschappij dus die hebben het makkelijker, zij hoeven alleen maar terug naar hun oorspronkelijke energie)

Als je als partners door hebt wat er speelt dan kun je er ook aan werken om weer dichter bij elkaar te komen. Een nieuwe balans van twee energieën kan gecreëerd worden maar dat vergt inzet.  Gelukkig zijn er tegenwoordig genoeg cursussen, workshops en therapieën die hierbij assisteren.

Hopelijk zal de maatschappij ook veranderen als we zelf inzien dat we het alleen met ratio niet redden in de wereld. Als het gevoel en de emoties ontbreken zouden we machines worden. Praktisch, maar uiterst ongezellig. Bovendien komen de beste nieuwe ontwikkelingen voort uit een samensmelten van ratio en gevoel.

Een nieuwe visie op het inrichten van ons leven is nodig, naast werken moet er genoeg tijd zijn om te voelen, om saamhorig te kunnen zijn en zorgzaam voor elkaar, onvoorwaardelijk. Het is in menige relatie van levensbelang, maar ook voor de maatschappij.

Vaal Counselling - Praktijk voor relatietherapie & personal coaching

In mijn praktijk hoor ik regelmatig cliënten klagen dat zij nooit eens op een voetstuk gezet worden door hun partner en hier juist heel veel behoefte aan hebben. Een waarschuwing is op zijn plaats: wees voorzichtig waar je om wenst, want dat kan juist wel eens helemaal verkeerd uitpakken.

Wat kan er gebeuren als een partner de ander op een voetstuk zet?

Een voorbeeld: een man, die van nature onzeker is over zichzelf, wordt verliefd op een mooie dame. Deze dame is gevoelig voor zijn avances en hapt toe. De man in kwestie is zeer blij dat hij nu juist de gelukkige is die een dergelijk mooie vrouw aan de haak heeft geslagen! Hij had dit niet voor mogelijk gehouden. Hij zal er dan ook alles aan doen om het de vrouw naar de zin te maken. In materiële zin komt ze niets te kort, in aandacht ook niet! De man let heel goed op wat zij nodig heeft en zorgt ervoor dat ze het krijgt.

“Zij is belangrijk voor mij,”of: “Zonder haar zou ik niet hebben bereikt wat ik nu heb bereikt,” zijn veel gehoorde kreten. De man voelt zich de koning te rijk.

Hier kan niets mis mee gaan. Of toch?

De vrouw in kwestie wordt na verloop van jaren een beetje kriegelig van alle aandacht. Ze heeft het lang fijn gevonden, maar ineens voelt het alsof haar partner haar in de nek hijgt. Ze krijgt het Spaans benauwd van al zijn goed bedoelde advies, hulp, attenties, en het haar op de voorgrond schuiven tijdens sociale gelegenheden. Haar ergernis groeit en ze gaat hem ontwijken.

Na analyse blijkt dat de vrouw het voetstuk als een enorme verantwoordelijkheid is gaan voelen. Het steeds te horen krijgen hoe mooi en bijzonder ze is, hoe goed ze op haar werk presteert, of wat een fijne moeder ze voor de kinderen is, begint averechts te werken. Door al deze etiketten die ze opgeplakt krijgt, voelt ze dat ze er dus ook altijd aan moet voldoen.

De lat is door haar partner heel hoog gelegd. Eerst voldeed zij er moeiteloos aan, maar door het jarenlange aan moeten horen is zij zelf onzeker geworden. De verantwoordelijkheid om altijd goed te zijn, voelt zij als een molensteen om haar nek. Dit heeft tot gevolg dat ze zich tegen hem gaat afzetten en ze zich terugtrekt. Hij begrijpt er natuurlijk niets van en gaat nog harder tegen haar aanduwen wat juist niet oplevert wat hij graag wil.

Als dit lang doorgaat wordt de verwijdering tussen beide partners steeds groter en in sommige gevallen komen ze zelfs nooit meer tot elkaar.

Valt er iets aan te doen?

Uiteraard valt er iets aan te doen. Er zal een gedragsverandering bij beide partners moeten plaatsvinden. Zij zullen moeten werken aan een nieuwe manier van met elkaar omgaan. Er moet in kaart gebracht worden waar de vrouw de meeste moeite mee heeft, welk gevoel zij krijgt, en vooral: welk gewenste gevoel zij wil krijgen. Als dit eenmaal duidelijk is kan de partner nagaan waar hij hierin tegemoet kan komen. Praktisch gezien is dit het makkelijkste, psychisch echter zal dit moeten leiden tot een ommekeer. De vrouw die hij graag op een voetstuk zette uit zijn eigen onzekerheid, wil normaal zijn, en ook een fout kunnen maken. Dat betekent dat de partner haar ook die fouten moet laten maken. Het betekent: een stapje terug doen, meer zelfstandigheid aan zijn vrouw geven, haar zelf zaken op laten pakken en haar niet te pas en te onpas ophemelen.

Dat kan lastig worden, want de man wordt geconfronteerd met zijn eigen onzekerheid die hij verdoezelde door zijn vrouw belangrijk te maken. Onbewust dacht hij: “Omdat zij zo geweldig is, straalt dat op mij af, en word ik dus als volwaardig beschouwd.” 

Kortom: er is werk aan de winkel voor deze twee, ieder op zijn/haar eigen terrein. Relatietherapie kan daar zeer behulpzaam bij zijn. 

Francoise Vaal

Vaal Counselling – Praktijk voor relatietherapie & personal coaching 

In mijn praktijk hoor ik regelmatig cliënten klagen dat zij nooit eens op een voetstuk gezet worden door hun partner en hier juist heel veel behoefte aan hebben. Een waarschuwing is op zijn plaats: wees voorzichtig waar je om wenst, want dat kan juist wel eens helemaal verkeerd uitpakken.

Wat kan er gebeuren als een partner de ander op een voetstuk zet?

Een voorbeeld: een man, die van nature onzeker is over zichzelf, wordt verliefd op een mooie dame. Deze dame is gevoelig voor zijn avances en hapt toe. De man in kwestie is zeer blij dat hij nu juist de gelukkige is die een dergelijk mooie vrouw aan de haak heeft geslagen! Hij had dit niet voor mogelijk gehouden. Hij zal er dan ook alles aan doen om het de vrouw naar de zin te maken. In materiële zin komt ze niets te kort, in aandacht ook niet! De man let heel goed op wat zij nodig heeft en zorgt ervoor dat ze het krijgt.

“Zij is belangrijk voor mij,” of: “Zonder haar zou ik niet hebben bereikt wat ik nu heb bereikt,”zijn veel gehoorde kreten. De man voelt zich de koning te rijk.

Hier kan niets mis mee gaan…. of toch?

De vrouw in kwestie wordt na verloop van jaren een beetje kriegelig van alle aandacht. Ze heeft het lang fijn gevonden, maar ineens voelt het alsof haar partner haar ‘in de nek’ hijgt. Ze krijgt het Spaans benauwd van al zijn goed bedoelde advies, hulp, attenties, en het haar op de voorgrond schuiven tijdens sociale gelegenheden. Haar ergernis groeit en ze gaat hem ontwijken.

Na analyse blijkt dat de vrouw het ‘voetstuk’ als een enorme verantwoordelijkheid is gaan voelen. Het steeds te horen krijgen hoe mooi en bijzonder ze is, hoe goed ze op haar werk presteert, of wat een fijne moeder ze voor de kinderen is, begint averechts te werken. Door al deze etiketten die ze opgeplakt krijgt, voelt ze dat ze er dus ook altijd aan moet voldoen.

De lat is door haar partner heel hoog gelegd. Eerst voldeed zij er moeiteloos aan, maar door het jarenlange aan moeten horen is zij zelf onzeker geworden. De verantwoordelijkheid om altijd ‘goed’ te zijn, voelt zij als een molensteen om haar nek. Dit heeft tot gevolg dat ze zich tegen hem gaat afzetten en ze zich terugtrekt. Hij begrijpt er natuurlijk niets van en gaat nog harder tegen haar ‘aanduwen’ wat juist niet oplevert wat hij graag wil.

Als dit lang doorgaat wordt de verwijdering tussen beide partners steeds groter en in sommige gevallen komen ze zelfs nooit meer tot elkaar.

Valt er iets aan te doen?

Uiteraard valt er iets aan te doen. Er zal een gedragsverandering bij beide partners moeten plaatsvinden. Zij zullen moeten werken aan een nieuwe manier van met elkaar omgaan. Er moet in kaart gebracht worden waar de vrouw de meeste moeite mee heeft, welk gevoel zij krijgt, en vooral: welk gewenste gevoel zij wil krijgen. Als dit eenmaal duidelijk is kan de partner nagaan waar hij hierin tegemoet kan komen. Praktisch gezien is dit het makkelijkste, psychisch echter zal dit moeten leiden tot een ommekeer. De vrouw die hij graag op een voetstuk zette uit zijn eigen onzekerheid, wil ‘normaal’ zijn, en ook een fout kunnen maken. Dat betekent dat de partner haar ook die fouten moet laten maken. Het betekent: een stapje terug doen, meer zelfstandigheid aan zijn vrouw geven, haar zelf zaken op laten pakken en haar niet te pas en te onpas ophemelen.

Dat kan lastig worden, want de man wordt geconfronteerd met zijn eigen onzekerheid die hij verdoezelde door zijn vrouw belangrijk te maken. Onbewust dacht hij: “Omdat zij zo geweldig is, straalt dat op mij af, en word ik dus als volwaardig beschouwd.” 

Kortom: er is werk aan de winkel voor deze twee, ieder op zijn/haar eigen terrein. Relatietherapie kan daar zeer behulpzaam bij zijn. 

Francoise Vaal – Vaal Counselling – Praktijk voor relatietherapie & personal coaching 

De kranten staan er vandaag vol mee: “Een kind krijgen maakt niet gelukkiger”. Dit is de uitkomst van een promotieonderzoek dat Babette Pouwels heeft verricht aan de universiteit van Utrecht. Ik zou daar aan toe willen voegen: ‘en daardoor worden relaties instabiel’.

Het taboe, dat je niet mag zeggen dat je het hebben van kinderen eigenlijk niet zo leuk vindt, wordt hiermee een beetje doorbroken.
Veel vrouwen lijden onder de vastgeroeste (en soms van buitenaf opgelegde) overtuiging dat het allemaal heel leuk moet zijn, dat het je leven te allen tijde verrijkt, en dat je jezelf gelukkig moet prijzen. Op pijnlijke wijze komen ze erachter dat dit vaak niet zo is.

In mijn praktijk voor relatiecounseling kom ik met grote regelmaat ouders tegen die niet meer weten hoe ze uit de enorme logistieke productie van het gezin moeten stappen.  Volgens Pouwels ligt het aan een nog steeds oneerlijke verdeling van taken en inlevering van persoonlijke vrijheid. Het is nog steeds zo dat de meeste vrouwen de grootste zorg voor de kinderen (en huishouden) op zich nemen. Nou en? Moeders in de jaren ‘60 en ‘70 waren toch ook thuis? Ja, maar zij hadden geen ander werk ernaast. Nu moet een moeder naast de kinderzorg ook nog werken, al is het dan maar parttime (en dat wordt door veel werkgevers ook niet als serieus beschouwd, dus weer een extra schuldgevoel erbij). Vrouwen krijgen het gevoel dat ze het nergens goed doen, thuis redden ze het amper, en op het werk hangen ze er maar een beetje bij.

Kortom: de stress neemt alleen maar toe en dus wordt men ongelukkig. Men komt niet meer aan zichzelf toe, al helemaal niet meer aan de relatie en men wordt geleefd door de wensen en behoeften van werk en kinderen.

Als de ouders in relatietherapie komen is één van de eerste acties die men zich voorneemt: tijd maken voor zichzelf, en tijd maken voor elkaar. En dat blijkt heel lastig door alle verplichtingen die men op zich heeft genomen. Het gaat op meerdere fronten al veel eerder mis:

Partners hebben beiden (en zelfs dat niet altijd) een kinderwens. De spanning dat het op een bepaald moment echt gaat gebeuren, het zwanger worden, en het zwanger zijn, kan een avontuurlijke tijd zijn. Kamers worden verbouwd, geverfd, spullen gekocht,  zwangerschaps-gymnastiek bezocht, etc. Er wordt alleen over praktijkzaken gesproken. Wat niet gebeurt, is het hebben van gesprekken over onderliggende gevoelens, belangrijke persoonlijke behoeften en normen en waarden, zoals in deze praktijkvoorbeelden:

- stellen die niet besproken hebben wie er minder gaat werken

-mannen die ervan overtuigd zijn dat de gehele zorg bij de vrouw ligt, maar dit niet zo hebben uitgesproken

- de onuitgesproken overtuiging dat als het kind ziek is, de moeder altijd van haar werk moet komen om het kind te verzorgen, omdat haar werk toch niet zo belangrijk is

- mannen en vrouwen die hun werk eigenlijk belangrijker vinden dan hun kinderen maar dat niet durven zeggen

- mannen die niet tegen de verplichtingen kunnen die kinderen met zich mee brengen (sporten, ouderavonden etc.) uit de overtuiging: “Mijn ouders deden dat ook niet met mij!”

- mannen die niets met baby’s te maken willen hebben, en zich er pas mee gaan bemoeien als het peuters zijn, maar zich daar niet over durven uitlaten

- mannen die vinden dat zij alleen de kost moeten verdienen en verder niets hoeven doen in het huishouden

- vrouwen die vinden dat ze alles moeten kunnen: werken, huishouden, kinderen opvoeden, sportief zijn, mooi zijn en de perfecte minnares voor hun echtgenoot

… en ga zo maar door!

Diepgaande gesprekken over de impact die het verzorgen van een kind in hun leven gaat hebben worden meestal niet gevoerd. En dat is jammer. Als namelijk de essentie, wat voor beiden van belang is in het leven, helder op tafel ligt, kan men het leven met kinderen gaan inrichten zoals voor beiden goed voelt. 

Kun je teleurstelling dan altijd voorkomen? 

Nee. Maar je kunt wel veel ellende voorkomen door van te voren zaken goed te hebben besproken zodat er geen onduidelijkheden meer zijn tussen beide partners. Waar je uiteraard geen grip op hebt is, of het kind ziekelijk is, of een aandoening heeft of qua karakter heel moeilijk met de ouders samengaat. Dat weet je pas naderhand. En toch: als je dit van te voren ook met elkaar bespreekt, hoe jullie denken en voelen over een kind krijgen waar iets mee is, en hoe je het dan zou aanpakken, zorgt ook dat voor duidelijkheid en dat is van groot belang. Geestelijk onvoorbereid in het ouderschap stappen is niet aan te bevelen.

Françoise Vaal

Vaal Counselling – praktijk voor relatiecounselling & personal coaching

Ik zat drie avonden gekluisterd aan de tv toen de BBC de natuurdocumentaire The Bear Family & Me uitzond. In deze documentaire filmt cameraman Gordon Buchanan beren van heel dichtbij, in het noorden van de Amerikaanse staat Minnesota. Hij helpt hiermee berenonderzoeker Lynn Rogers om, onder andere, de beer van zijn onterecht slechte reputatie af te helpen. Buchanan is in zeer korte tijd in staat geweest om een vertrouwensband op te bouwen met een aantal in het wild levende beren. Een prachtige en soms ook emotionele film.

Waarom intrigeert mij dit als counselor en coach?

In de film wordt het duidelijk dat als je de moeite neemt om beren te begrijpen, ze je heel dichtbij laten komen. Het is adembenemend om te zien hoe er een symbiose tot stand kan komen tussen mens en dier. De mens geeft iets eetbaars en krijgt daarvoor de mogelijkheid terug om de beer te onderzoeken (bijv. beluisteren van het hart) of een zender om te doen zodat de beer in zijn doen en laten gevolgd kan worden. Geen vervelende verdoving, louter respect en geduld om een stressloze situatie te creëren.

Er ontstaat dus een relatie gebaseerd op wederzijds respect. En die vertrouwensband bouwt zich als volgt op: het voorzichtig aftasten van elkaar, elkaar de ruimte geven, de ontmoeting niet overhaasten, letten op -en gehoor geven aan- de signalen van de ander en door je houding bewijzen dat je geen kwaad in de zin hebt.

Wat is de essentie van deze relatie waar wij mensen van kunnen leren?

-         De intentie hebben om de ander te willen begrijpen

-         De intentie hebben om te kijken en te luisteren naar de ander om diens behoefte te doorgronden en daar eventueel op in te spelen.

Wat gaat er in menselijke relaties vaak mis?

Onwil (en soms onvermogen) en niet de intentie hebben om de ander écht te doorgronden,  leidt tot verwijdering. Doordat we teveel gericht zijn op onze eigen behoeften en vaak alleen denken aan wat wij moeten krijgen van de ander, verliezen we de intentie om echt geïnteresseerd te zijn in elkaar. Hierdoor maken we geen verbinding meer en groeien uit elkaar.

Moet je dan alleen maar gericht zijn op de ander om niet uit elkaar te groeien?

Nee. Dat deed Buchanan ook niet bij de beren. Hij moest bijvoorbeeld wel degelijk zijn eigen veiligheid in de gaten houden. Hij denkt dus óók aan zichzelf, geeft zijn grenzen aan tot waar de beer kan gaan, maar is ondertussen nog steeds geïnteresseerd in de beer. Hij haakt niet af. Dat is een ijzersterke basis voor een goede relatie.

 Weer opnieuw verbinding leren maken in menselijke relaties:

Vaal Counselling – praktijk voor relatietherapie & personal coaching

“Mijn man zit in een regelrechte midlife crisis. Hij weet gewoon niet meer wat hij aan het doen is. Hij is zichzelf niet en neemt beslissingen die helemaal niet bij hem passen!” Of ik daar als therapeut dan iets van wil zeggen, in de hoop dat de man in kwestie weer normaal gaat doen. Zo eenvoudig ligt het helaas niet.

Er is een crisis ontstaan in het huwelijk en er wordt een etiket op de boosdoener geplakt: hij (of zij) zit in een midlife crisis. Alleen de woorden al hebben een negatieve bijklank, en als je iemand hiermee veroordeelt dan zal deze het tegenovergestelde beweren of de ander beschuldigen van burgerlijkheid, saaiheid en vastgeroest zitten.

Iedereen die in een dergelijke transformatie periode terecht komt heeft daar zijn (of haar) redenen voor. Je bent in een nieuwe levensfase terecht gekomen en kijkt terug naar wat je bereikt hebt, en vooral: wat je niet bereikt hebt, of wat is ondergesneeuwd in je leven. Nu wil je graag de schade inhalen. Eigenlijk vraag je jezelf af hoe je het leven verder nog wilt invullen.

Laten we eens geen etiketje plakken, maar nagaan wat er nu meestal aan de hand is met veertigers en vijftigers die in een dip terecht komen.  In veel gevallen zijn de kinderen al behoorlijk groot, meestal op de middelbare school. Ze hebben steeds minder zorg nodig en het gezinsleven is daardoor veranderd. Er kan meer tijd zijn voor je als ouder, om je aan hobby’s te wijden, of meer te gaan sporten, of voor vrouwen: meer te gaan werken. En toch komt de klad in je leven.

Veel mensen krijgen in deze fase gevoelens van depressiviteit, ze zien nergens meer het nut van in, vinden niets meer leuk. Vrouwen kunnen last krijgen van het ‘empty nest’ gevoel als de kinderen gaan uitvliegen (hun primaire doel is weggevallen), en mannen zijn wat minder ‘vader’ en willen de tijd terug dat er nog uitgegaan kon worden; ze willen weer wat spanning en avontuur; bijvoorbeeld die mooie auto kopen die ze op hun 25^e nog niet konden betalen.

Dat laatste wordt vaak veroordeeld door anderen en er wordt op neergekeken. Maar welke gevoelens zitten nu daadwerkelijk onder deze actie?  Als ik dit nader onderzoek bij cliënten dan kunnen er allerlei verschillende motivaties voor zijn:

-ik wil nog één keer alles uit de kast halen voordat ik achter mijn rollator loop

-ik heb dit nooit kunnen doen omdat de kinderen klein waren, dit is mijn kans

-ik heb me gevangen gevoeld in al die jaren verantwoordelijk zijn voor de kinderen en nooit eens uit de band kunnen springen

Achter deze motivaties zit voor iedereen een andere waarde. De één wil meer uit zijn carrière halen en zoekt meer persoonlijke ontwikkeling, de ander wil dingen ondernemen die eerder niet konden en wil de vrijheid terug, weer iemand anders heeft zijn eigen behoefte aan onafhankelijkheid sterk teruggeschroefd voor het gezin, maar diezelfde onafhankelijkheid schreeuwt nu om vervulling.

Wat zijn de valkuilen van een midlife crisis?

1. Vrouwen geven vaak hun man de schuld dat ze alleen maar aan zichzelf denken, nergens meer rekening mee houden en zeer egocentrisch zijn. Dat is wellicht ook zo. Men is zeer op zichzelf gericht op dat moment, omdat er gezocht wordt naar een nieuwe invulling van het leven. Ze zijn naar binnen gericht.  In plaats van hen te veroordelen is het zinvoller met hen mee te denken over waar ze behoefte aan hebben, en te praten over wat ze daadwerkelijk nog willen in het leven.
2. Deze moeilijke periode oplossen door vreemd te gaan, is meestal geen goede oplossing. Zelden is de persoon met wie vreemdgegaan wordt, de ware. Het is logisch dat je naar anderen gaat kijken als je geprikkeld wilt worden, en weer die vlinders voelt fladderen. Helaas kom je hierdoor niet tot de kern van wat je echt wilt. Het is eerder een zijspoor dat snelle voldoening geeft. (Het kan natuurlijk wel zijn dat je de ware partner tegenkomt die bij je past op dat moment in je leven, iemand die veel meer op jou afgestemd is, op de persoon die je nu bent. Als dat je ware zelf is, geen probleem. Maar verstandig is om het uit te zoeken: ben je op dat moment je ware zelf?) 
3. Als je zelf in deze veranderingsperiode zit is het onverstandig om je partner te gaan beschuldigen dat het allemaal diens schuld is, dat deze jou van je vrijheid heeft beroofd, dat hij/zij de schuld is van een ellendig leven etc. Het moet duidelijk voor je worden dat je zelf een hele tijd hebt ingestemd met de situatie, dat jij zelf deel uitmaakt van het systeem dat gecreëerd is. Ofwel: je bent er mede schuldig aan.

Kijk naar jezelf

Er ligt een hele wereld van gedachten, overtuigingen, aannames, behoeften, en persoonlijke waarden onder deze gevoelens van onrust. Het is verstandig om goed naar jezelf te gaan kijken, en daar hulp bij te vragen van een professional. Deze kan namelijk helpen om een duidelijk beeld te krijgen van wat er onder de oppervlakte speelt. Wat wil je nog graag bereiken in je leven, waar ben je aan jezelf voorbij gegaan, welke persoonlijke behoeften heb je in de koelkast gezet?.

Het gaat vooral om het verhelderen van gevoelens en gedachten, zodat er lijn komt in de richting die je op wilt. Zodra je duidelijkheid hebt over de koers die je wilt gaan varen, dienen zich oplossingen aan. Ook in de relatie.

Hulp bij het uitzetten van een nieuwe koers:

Vaal Counselling – Praktijk voor relatietherapie & personal coaching

Je dacht dat het zo mooi was, jullie wilden allebei een groot gezin en dit gezamenlijk opvoeden. Het was enorm hectisch om die vier kinderen op de basisschool te krijgen, maar daar zitten ze dan. Een klein momentje van rust totdat je ze weer naar de sportvereniging of club moet brengen.

Het is je leven geworden. Veel vrije tijd heb je niet, het huishouden draait door, en met 6 mensen in huis is dat veel, je moet af en toe op school helpen, je vriendinnen zie je amper, en je hebt geen puf om uit te gaan. Misschien dat je nog even een paar bladzijden in dat boek kunt lezen dat je voor je verjaardag hebt gekregen.

En dan ontploft er een bom!  Je partner verwijt je ineens van alles, je besteedt teveel tijd aan de kinderen, je bent ’s avonds uitgeput, hebt nooit meer zin in sex, of om mee te gaan naar de kroeg. “Je bent een saaie doos geworden!” krijg je naar je hoofd.

Met een beetje geluk heeft hij nog niet over de schutting naar de buurvrouw gekeken.

Als je terug gaat rekenen dan merk je dat jij alles voor de kinderen hebt gedaan, altijd al. Vanaf luier één. En dat ging met die andere drie ook zo. Je bedenkt dat hij toen wel heel erg druk was met zijn nieuwe bedrijf, hij was tenslotte ook dag en nacht bezig. Maar je herinnert je ook dat hij niet langs de lijn stond bij je dochters handbal op zondag, hij was dan aan het golfen, of aan het lunchen met een zakenpartner. Je bedenkt je dat hij bij de meeste ouderavonden ook niet aanwezig was. Ineens kom je erachter dat het enige dat jullie nog bindt het geld is dat hij verdient.

Schrik.

Tijdens een therapiesessie wordt het duidelijk wat er allemaal ten grondslag kan liggen aan de huwelijksproblemen.

Je partner heeft bepaalde vastgeroeste overtuigingen (wellicht overgenomen van de eigen vader), zoals:

-         er moet 1 kostwinner zijn, de ander zorgt voor de kinderen

-         naast het winnen van de kost moet er tijd voor individuele ontspanning zijn

-         als de kostwinner genoeg geld inbrengt zijn er verder geen zorgen

-         werk gaat voor gezin

Jij hebt aannames gedaan en jezelf weggecijferd. Jij dacht:

-         als hij het minder druk heeft dan geeft hij wel thuis

-         het hoort nu eenmaal bij zijn werk

-         nu gaat het wel weer, dus het zal wel goed komen

-         ik heb het toch goed, ik kom niets tekort

Jij hebt je partner wellicht te lang de ruimte gegeven zonder ooit goed het gesprek aan gegaan te zijn over jouw specifieke behoeften. Of heb je het wel gezegd maar hoorde de ander het niet? Zo ben je doorgegaan in dezelfde sleur tot de echte bom barstte.

Kan het nog goed komen?

In relatietherapie is het mogelijk om de waarde van de vastgeroeste inefficiënte overtuigingen te herzien, ze  los te laten en te vervangen voor overtuigingen die de relatie en het gezin helpen. Het afleren van het doen van aannames is daar ook een onderdeel van.

Het begint allemaal met een goede communicatie op te zetten waarin de diepste gedachten over zaken naar boven komen. Als die eenmaal het daglicht hebben bereikt zijn de oplossingen vaak veel dichterbij dan je denkt. Relatietherapie werkt.

Vaal Counselling – Praktijk voor Relatietherapie en Personal Coaching

Aan de oppervlakte lijkt er niets aan de hand te zijn. Over de opvoeding van de kinderen word je het snel eens, je streeft ongeveer dezelfde normen en waarden na, maar toch krijg je regelmatig de schuld er niet te zijn voor het gezin: “Je doet niks voor het gezin, behalve de huur betalen!’ krijg je te horen. Je wordt verweten teveel met je werk bezig te zijn, te vaak buitenshuis te vertoeven en vaker met je vrienden weg te gaan dan met haar. Ze ervaart een gebrek aan saamhorigheid.

Je verdedigt jezelf en gaat ook verwijten maken. Langzaamaan worden ze erger en voordat je het weet ben je beland in een storm van emoties en veroordelingen. Als de emoties de boventoon voeren is er geen relativeringsvermogen meer en worden conflicten niet opgelost.

[]

Wij mannen zijn toch slecht?

Dat valt wel mee. De meeste mannen hebben in ieder geval zeer goede intenties. Het loopt alleen mis in de uitvoering. Het gedrag klopt vaak niet met wat ze eigenlijk voor ogen hebben.

De oorzaak is vaak te vinden in het verleden. Bij een groot deel van de huidige 35-plussers valt het op dat zij ‘relationeel gehandicapt’ uit hun ouderlijke gezin zijn gekomen. Zij hadden een vader die niet of bijna niet aanwezig was (want: aan het werk), of er wel was, maar niets in het huishouden hoefde te doen en zich alleen op afroep met de opvoeding van de kinderen bezig hield.

Het moge duidelijk zijn dat deze groep mannen weinig of geen gereedschap heeft meegekregen om een gedeelde verantwoordelijkheid over het gezinsleven op zich te nemen en een gelijkwaardige inzet te tonen. Ze hebben geen goed voorbeeld gehad.

[]

Wat vrouwen willen

Zij willen het gevoel hebben er ‘samen’ voor te gaan. Dat kan bijvoorbeeld betekenen dat hij zelf het initiatief neemt om iets in het huishouden of met de kinderen te doen. Of dat hij het in de gaten heeft  wanneer het zijn vrouw niet zo goed gaat, en dan uit zichzelf zorg of hulp aanbiedt.

Het gaat dus vooral om het tonen van initiatief om betrokkenheid, begrip, saamhorigheid, te kweken in het gezin. Hiermee geeft een man het signaal dat hij zijn mannetje staat en verantwoordelijkheid voor zijn gezin en relatie wil nemen. Ofwel: hij laat zien dat hij het zeer serieus neemt. Hij doet mee aan het creëren van een veilige en harmonieuze sfeer.

[]

Wat kunnen mannen doen die de aan het begin van dit artikel genoemde verwijten krijgen?:

Stap 1: bij jezelf nagaan of je daadwerkelijk de intentie hebt om je partner tegemoet te komen en je partner en kinderen de hoogste prioriteit te geven

Stap 2: bewust worden van wat je zelf wel en niet hebt meegekregen van thuis

Stap 3: bewust worden van wat je wel/niet doet in het gezin/de relatie en wat er van je

verlangd wordt

Stap 4: Daadwerkelijk werken aan een gedragsverandering bij jezelf. Let wel: een gedragsverandering is geen karakterverandering. Gedrag zit in communicatie of daadwerkelijke actie.

[] 

Een paar voorbeelden van wat een man kan doen om meer betrokkenheid te creëren:

[]

©  Vaal Counselling – praktijk voor relatietherapie & personal coaching

Na 20 jaar huwelijk is het allemaal niet zo fris meer en zijn er honderden gewoonten en automatismen de relatie binnen geslopen. Ieder doet zijn eigen ding, de logistiek binnen het gezin loopt, maar de relatie lijkt afgeserveerd.

Ik krijg vaak de vraag: hoe krijgen we het weer terug? “Als het weg is, dan krijg je het toch nooit meer terug?”

Mijn belangrijkste vraag is dan: “Hoe krijg je ‘wat’ weer terug?” Toen jullie nog jong en fris waren, waar bestond jullie relatie toen uit? Wat deden jullie? Waarom voelde het specifiek zo goed? Op grond waarvan besloten jullie samen door het leven te gaan?

Iedere relatie is natuurlijk anders, en sommigen nemen met weinig genoegen. Sommigen weten niet meer waarom ze de relatie zijn aangegaan. Dat kan o.a. liggen aan het feit dat

je je basislevensdoelen eerst nog moet gaan vervullen zoals:

1. studie afmaken of werk zoeken
2. samenwonen (of misschien wel het huis uit), of een huis kopen en verbouwen

Daaruit voort vloeien vaak vanzelf de volgende doelen:

1. kinderen krijgen
2. zorgen dat de kinderen naar school gaan

  …..en dan komt er een moment dat de sleur intreedt.

Er is geen gezamenlijk doel meer. Er waren steeds praktische doelen waar je aan werkte. Toen de kinderen kwamen had je de zorg, moest je daarnaast nog werken en was er geen tijd om aan je relatie te denken. Maar als het moment komt dat er meer ruimte is omdat de kinderen minder opeisen, hoe vul je die dan in? Meestal vullen partners die voor zichzelf in, door meer te gaan sporten of met vrienden/vriendinnen op pad te gaan. Maar de relatie tussen de twee geliefden blijft liggen. Dat is vanzelfsprekend, dat laat je zo. En dat is exact het punt waarop het misgaat: je laat het zo en doet niets. 

[]

Wat kun je doen om weer leven in de brouwerij te brengen?

Allereerst: doe iets!  Laat het niet liggen, verzin geen excuses maar onderneem samen actie om te kijken hoe je de toekomst opnieuw vorm gaat geven. Je kunt natuurlijk een boost geven door in relatietherapie te gaan, of een relatieweekend te ondernemen, boeken erover te lezen of eens wat vaker om de tafel gaan zitten, en praten met elkaar over wat jullie relatiebehoeften zijn.

Dat is lang niet altijd makkelijk, want wat wil je eigenlijk? Het goed onder woorden brengen, en heel specifiek maken is een kunst op zich. Als je daarbij hulp nodig hebt van een buitenstaander, laat het dan niet na.

 []

1. Specificeer je behoeften

Dus niet: ik wil gewoon lekker leven en een leuke relatie. Dat is te globaal.

Beter is: ik wil iedere week het gevoel hebben dat we om elkaar geven omdat we tijd aan elkaar besteden, door samen te eten, of te praten over wat ons bezig houdt of ons sexleven eens onder de loep te nemen door…… etc. 

[]

2. Weet wat voor de ander belangrijk is, en onderneem daar actie op.

Wanneer heb je je partner voor het laatst laten blijken dat je van hem/haar houdt?

Wanneer was de laatste keer dat je je partner oprecht bewonderde, en dit ook liet merken? Weet je exact wat er in je partner omgaat? Waar deze zich zorgen om maakt?

Wat zou je partner het liefste doen? En wat kun jij daarin betekenen?

Kortom: verdiep je in de wensen van je partner. Steek er energie in om het voor de ander leuk te maken. Doorbreek de oude patronen door dingen te doen die jullie eerder nooit deden, gebruik je fantasie, verras elkaar!

De ander wil niet

“Als ik ineens allemaal andere dingen moet gaan doen, dan lijkt het allemaal namaak,” is een veel gehoorde kreet. Mijn simpele wedervraag is dan: “Maar als je niets doet, waar brengt het je dan?” Een ieder moet beseffen dat je niet vanzelf uit de versufte relatie komt. Daar zul je toch echt actie op moeten ondernemen. Er moeten onderdelen vervangen worden, en net als bij een motor, zal dat oude onderdeel er toch echt uit moeten, en daar moet je wel je handen voor uit de mouwen steken.

 []

Steek energie in je relatie

Als je de intentie hebt om het beter te maken, dan betekent dat daadwerkelijke stappen zetten om de relatie een nieuwe richting op te duwen. Het gaat niet vanzelf. Aan een relatie moet je aandacht schenken en je moet scherp blijven. Ermee bezig zijn, met je partner bezig zijn, graag iets voor elkaar over hebben, gericht werk van je partner maken, moeite doen voor de ander, soms misschien opofferen, samen ergens naar streven.

Ook na twintig jaar samen kan het heel leuk zijn om nieuwe dingen, kwaliteiten of eigenschappen van elkaar te ontdekken. Heb je daar therapie of een relatieweekend voor nodig? Aarzel dan niet. Het kan je investering dubbel en dwars waard zijn. 

Bedenk: alles wat je maar laat bestaan en waar je niet echt iets mee doet, verlept of vervaagd uiteindelijk. Ook de bloem van de relatie heeft water nodig. En het liefst een beetje gelijkmatig.  Geregeld aandacht besteden aan je relatie, aan elkaar, is een goed recept om te slagen.

[]

Françoise Vaal

Vaal Counselling – Praktijk voor relatietherapie en personal coaching